Widziałem dzisiaj w autobusie piękną dziewczynę o złotych włosach.
Zazdrościłem jej, że była taka wesoła. I ja chciałem takim być.
Nagle wstała, aby wysiąść i wtedy zobaczyłem, że utyka.
Miała jedną nogę i chodziła o kuli,
a kiedy przechodziła była uśmiechnięta.

O Boże, przebacz mi, gdy narzekam.
Mam przecież dwie nogi i świat jest mój!

I wtedy przystanąłem, aby kupić cukierków;
chłopiec, który je sprzedawał, był taki radosny.
Porozmawiałem z nim i wyglądał na bardzo zadowolonego
- jak gdyby nic złego się nie wydarzyło.
A gdy odchodziłem powiedział do mnie:
- Dziekuję, ze byłeś tak uprzejmy. Miło jest porozmawiać
z kimś takim jak ty. Ty widzisz, że jestem niewidomy.

O Boże, przebacz mi, gdy narzekam.
Mam przecież dwoje oczu i świat jest mój!

Spacerując ulicą zobaczyłem dziecko o pięknych błękitnych oczach.
Stało i patrzylo, jak inne sie bawia.
Wygladało na to, że nie wie co ze sobą zrobić.
Przystanąłem na chwilkę i powiedziałem:
Dlaczego się z nimi nie bawisz?
Patrzyło przed siebie bez słowa,
i wtedy zrozumiałem, że to dziecko nie słyszy.

O Boże, przebacz mi, gdy narzekam.
Mam dwoje uszu, a świat jest mój!
Mam nogi, które niosą mnie, gdzie chcę,
Mam oczy, którymi widzę promienie słońca,
Mam uszy, którymi słyszę to, co powinienem-
O Boże, przebacz mi gdy narzekam.
Przecież mi błogosławisz, a świat należy do mnie!